Strona gminy Woźniki

Heinrich Schwarz był dzierżawcą majątku Lubsza, którym zarządzał w imieniu rodu Henckel von Donnersmarck. W grudniu 1837 roku został mianowany Komisarzem VI Okręgu Policyjnego w Lubszy (dziś powiedzielibyśmy wójtem), który to okręg obejmował swoim zasięgiem gminy Lubsza, Piasek, Psary, Babienica, Kamienica, Kuczów i Kolonia Strzebiń. W lipcu 1844 został mianowany taksatorem powiatowym czyli urzędnikiem odpowiedzialnym za ściąganie podatku w powiecie. W styczniu 1849 odbyły się wybory do Landtagu Pruskiego, w których Schwarz został wybrany posłem z powiatu lublinieckiego. Sejm ten został jednak rozwiązany przez króla już w maju, a po ponownych wyborach tego roku posłem reprezentującym powiat lubliniecki nadal był Schwarz. Przed następnymi wyborami w sierpniu 1852 poprosił na łamach Kreisblattu o uwolnienie go od funkcji deputowanego. W lipcu 1856 przez Sąd Apelacyjny w Raciborzu zostaje mianowany sędzią polubownym dla gmin Lubsza, Piasek, Kamienica, Psary i Babienica. To jest krótkie streszczenie jego kariery politycznej.

Jakim cudem biedny (w porównaniu z takimi rodami jak Hohenlohe – Ingelfingen czy Henckel – Donnersmarck) szlachcic mógł odnieść sukces w polityce? Dlaczego mieszkańcy katolickiego powiatu wybrali do parlamentu ewangelika? Dlaczego ślązacy głosowali na Niemca? Dlaczego przy silnych naciskach kleru, aby nie wybierać żadnego z urzędników wybrano właśnie jednego z nich?

Może odpowiedzią na to jest sposób w jaki Schwarz sprawował swoje urzędy i jego działalność dla dobra ogółu, a szczególnie Lubszy i okolicy. W lutym 1844 po zarządzonych przez siebie poszukiwaniach uratował osobiście od zamarznięcia córkę zarządcy gorzelni z Piasku. W 1846 po pożarze w Kuczowie wraz z landratem von Koscielskim i sołtysem Galiosem powołuje Komitet Pomocy Pogorzelcom. Dwa lata później wspólnie z landratem powołuje Komitet Pomocy Pogorzelcom, tym razem dla spalonej wioski Babienica. Jako jeden z niewielu posłów Landtagu opowiada się za decyzją króla o rozwiązaniu parlamentu i przedterminowych wyborach, ponieważ “Król dla tego był przymuszonym rozwiązać IIgą Komorę ponieważ pewna część Deputowanych na to się udała, aby obalić Królestwo konstitucyjne, i obwołać rząd Demokratski. Do taniego sprosniego postępku niechćiałem i nie mogłem nigdy się przyczynić, ani dopomogać, wiedząc ze to niy było wolą moich Obieraczów.” O stosunku do niego mieszkańców okolicznych wiosek i nawet kleru może świadczyć fakt, że po wyborze na posła zarówno w kościele katolickim w Lubszy jak i w ewangelickim w Piasku odbyły się nabożeństwa dziękczynne. W sierpniu 1857 zostaje wybranym do komisji egzaminacyjnej Landwirtschafliche Verein.

W prasie polskojęzycznej znajdujemy taką opinię o nim wystawioną przez Lompę: P. Szwarc jest umysłu ściśle konstytucyjnego, przytem już od dawna prwadziwem przyjacielem ludu. Przyodziewa on corocznie na gody, zupełnie kilkoro ubogich szkolnych dzieci, daje hojne jałmużny ubogim bez różnice wiary, udziela desek na trumny, gdzie tego potrzeba wymaga. Jest on wyznania ewangelickiego, odwiedza jednak często nabożeństwo katolickie i już kościołowi naszemu dosyć znaczne podarunki uczynił. Jest on ludzki, a tak to już 14 lat z nami przeżywszy, zaiste się od jego starań pomyślnych skutków spodziewać możemy. Nauczył się on dość dobrze po polsku pisać i mówić, a przywyjeździe swym dzisiajszym ogłosił okólnikiem (kurędą) gminom państwa Lubszeckiego, że im o ile można wszelkie wiadomości o czynności deputowanych po polsku nadsełał będzie. Jest on rodowitym Niemcem, uznaje jednak że lud po polsku mówiący, tylko w swęj macierzytęj mowie pouczony być może.

A czym zajmował się w Sejmie Pruskim? Informuje nas o tym Telegraf Górno Szlązki:“Ten w owem programie oznacóny zamiar względem ustawy krajowęj jest od takiego sposobu, że każdy odprzesądow wolny cłowiek, ktory o dobru ludu nie tylko słowa mówię umie, ale do tegoź samego dązenia wsercu nośi, zupełnie przyłączy się, gdyż tylko przez przyznanie konstytucyi chwiejącemu spodkowi cofną o się możemy a przecież do ustalenia wszystkich stosunków pewną nadzięję otrzymamy. Opór przeciwko temu moze tylko w nieprawęm uznawaniu rzeczy stróny przyjęcia Konstytucyi i rewizyi onejże mieć - albo też zprzyrodzonęj kłotliwosci zpołąconą chciwością chluby, bez wzgledu na pospolite Dobro powstawać. Bardzo właściwe jest zatem to odwiększęj części naszych zastępcow oznacone przekonanie, że jeich wyborcy na gruntownęj

Kostytucy i ich obierali, bo owi, którzy przewrotnemu, od owęgo różniącego, widzimiśię hołdują, wmniejszości pozostali.”

Na owe czasy były to działania rewolucyjne. Wprowadzanie konstytucji w dotychczas absolutnie rządzonym kraju. Ale jednocześnie idee kostytucjonalizmu nie zdążyły jeszcze tak skorodować, jak to widać w dzisiejszym świecie, gdzie liczy się głównie prywata. Do tego własną inicjatywą posła Schwarza było żądanie rozpatrywania spraw włościan na tym samym posiedzeniu, na którym miała być uchwalana konstytucja, co udało się przeprowadzić i za co otrzymał serdeczne podziękowania od ludności powiatu.

Żegnając się z wielką polityką rozgrywającą się w Berlinie Schwarz napisał: “Gdyż się z dniem dzisiajszem Mandat moy za Deputowanego do drugiey Komory pruskiey dla wyborczego Kresu Lublinskiego i Wielko Strzeleckiego zakończył, więc go nazad oddaię do rąk moich szanownych Wyborcow resp. Wybiercow powracając z mieysca Parlamentu do stanu mego obowiązkow. Rozumiejąc przy tem że według mego naylepszego przeświadczenia, tudzieź podług powinnośći i sumienia czyniłem moje obowiąski; nie wiem izeby mi przypadło żałować jakiego bezprawie odemnie podanego głosu; gdyż sobie jestem powiadomy zemgo bez oglądania na tę lubową stronę, podawałem go jedynie na to coby celował ku uszczęsliwieniu Oyczyzny i Współziomkow moich. Zgoła cokolwiek obiecował myślę ze to jak wierny szafarz wypełniłem.”